تقویم امسال در چهاردهم خرداد، شاهد تلاقی عجیبی است، ایستادن در میانه مرز «سرور ولایت» و «سوگ امامت». غدیر، روز «عهد» است و ۱۴ خرداد، روز «امانت».

عید غدیر، به عنوان نقطه آغازین تبیین مسیر هدایت، امسال با سالگرد عروج مردی هم‌زمان شده است که بزرگترین مفسر عملی حقیقت غدیر در این زمانه بود و توانست غدیر را از لابلای کتب تاریخی به صحنه اجتماع بیاورد. تقارن امسال، در واقع پیوند «نقشه راه» با «راهبر» است. اگر غدیر، عید برافراشتن دست حق بود، ۱۴ خرداد یادآور دستی است که همان پرچم را در زمانه ما برافراشت.

اگرچه رنگ سبز غدیر با سیاهی سوگ جماران، تضادی تکان‌دهنده دارد، اما در عرفان امام (ره)، سوگ و سرور دو روی یک سکه‌اند. غم فراق امام(ره)، غمی است از جنس «عاشورا» که خود در بطن «غدیر» ریشه دارد. این تقارن به ما می‌آموزد که میراث غدیر، چنان زنده و پویاست که حتی بزرگترین فقدان‌ها نیز نمی‌تواند شعله امید برخاسته از آن را خاموش کند.

امروز، از در آمیختگی صدای شادباش یاعلی و نوای سوگواری جماران، حقیقتی واحد شنیده می‌شود: «غدیر، تا همیشه تاریخ، جاری است، حتی اگر خورشیدی از میان ما غروب کرده باشد، نور آن در آیینه‌ ولایت تکثیر خواهد شد.»