کمتر اثری در تاریخ فرهنگ ایران را میتوان یافت که همچون شاهنامه فردوسی، در طول قرنها بر هنر، ادبیات، موسیقی، نقاشی، نمایش و حتی حافظه جمعی ایرانیان اثر گذاشته باشد. شاهنامه فقط یک متن حماسی نیست؛ روایتی زنده از هویت فرهنگی ایران است که از دل آن، نسلهای متوالی هنرمندان الهام گرفتهاند و زبان تصویر، موسیقی و روایت ایرانی را شکل دادهاند.
